Het feit dat dit kunstwerk is gegraveerd in asbestcement (historisch vaak aangeduid met de merknaam Eternit) voegt een unieke en zeer specifieke context toe aan dit object. Dit is wat er achter dit materiaal en deze techniek zit:

In het midden van de 20ste-eeuw (vooral tussen 1900 – 1970) werd asbestcement niet alleen gezien als een handig bouwmateriaal voor daken en gevels. Het werd ook omarmd door kunstenaars en architecten. Het materiaal was goedkoop, weerbestendig, makkelijk in grote platen te walsen. Ook liet het zich uitstekend bewerken (snijden, graveren en beschilderen). Dit soort panelen werd destijds vaak gemaakt als decoratief wandpaneel voor in de tuin, op balkons, of als geveldecoratie voor scholen en openbare gebouwen.

Het motief is overduidelijk overgenomen van de bekende kleurenhoutsnede “Zwei Blauflügel Aras“ uit 1926 van Martin Erich Philipp. Omdat dit motief uit asbestcement is vervaardigd, zijn er twee scenario’s mogelijk:

• Een onder licentie gefabriceerd fabrieksproduct: Fabrikanten van asbestcement-platen (zoals Eternit in Duitsland en de Benelux) werkten in die tijd samen met kunstenaars of kochten rechten op populaire grafische ontwerpen om deze machinaal of semi-handmatig in reliëf over te brengen op wandplaten;
• Handwerk door een ambachtsman of de kunstenaar zelf: Het paneel is met de hand diep gegraveerdof ingekrast) volgens de lijnen van de houtsnede en naderhand ingekleurd. Gezien Philipp zelf een achtergrond had in de toegepaste kunst (Dresden Kunstgewerbeschule), experimenteerden kunstenaars uit zijn kring regelmatig met moderne industriële dragers zoals AC.