Dit werk is gemaakt door de Limburgse kunstenaar “van Eyck”. In de Limburgse kunstgeschiedenis van de 20ste-eeuw is de familienaam Eyck / Van Eijk onlosmakelijk verbonden met religieuze en monumentale kunst. Dit is de achtergrond van deze specifieke traditie in combinatie met het materiaal en de iconografie:

De compositie is direct geïnspireerd op de traditionele Byzantijns-orthodoxe iconografie. Dit is te zien aan specifieke kenmerken: 

• Sint-Joris die zittend op een stijgerend paard van linksboven naar rechtsonder met zijn lans recht in de bek van de draak steekt;
• Het cirkelvormige aureool (halogeen) rond zijn hoofd en de wapperende rode mantel achter hem;
• Op de achtergrond is een ommuurde stad of burcht met rode daken en torentjes afgebeeld, hetgeen de stad Silena uit de legende symboliseert.

Tegelijkertijd is de uitvoering niet middeleeuws, maar juist modernistisch of expressionistisch (waarschijnlijk uit het midden van de 20e eeuw). Het paard, de ridder en de draak zijn opgebouwd uit geometrische, bijna kubistische vlakken en krachtige lijnen, hetgeen veel dynamiek aan de strijd geeft.

Limburg kende in het midden van de 20ste-eeuw een enorme bloeiperiode van religieuze kunst. Kunstenaars die behoorden tot de Limburgse School, zoals de wereldberoemde Charles Eyck, maar ook zijn familieleden en navolgers, kregen na de oorlog honderden opdrachten om kerken, kapellen en openbare gebouwen te decoreren.

Omdat traditionele materialen zoals mozaïek of brons in de naoorlogse wederopbouwperiode vaak te duur waren, experimenteerden deze Limburgse kunstenaars volop met moderne, industriële materialen. Asbestcementplaten (Eternit of Pical) werden in de jaren ’50 en ’60 door hen ontdekt als een ‘wonderbaarlijk’ nieuw medium. Het was goedkoop, vaak weerbestendig, en bood dankzij de vezelige structuur een unieke, matte textuur die perfect paste bij de destijds populaire expressionistische en licht-kubistische stijl.

Binnen de Limburgse traditie was Sint-Joris en de draak een van de meest geliefde onderwerpen. Dit had een diepere maatschappelijke betekenis:

• Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog grepen veel Limburgse kunstenaars en kerkelijke opdrachtgevers terug naar Sint-Joris als het ultieme symbool van de bevrijding, overwinning en de triomf van het goede over het absolute kwaad;
• De opzet van byzantijns, orthodoxe iconen die de kunstenaar hier gebruikt, zoals de strakke boogvorm bovenin, het steigerende paard, de ommuurde burcht, werd door de Limburgse school vaak gecombineerd met de hoekige, expressionistische toets die we in dit specifieke paneel terugzien.

De techniek die je hier ziet, waarbij de vlakken diep zijn ingekrast of uitgesneden in de Pical-plaat en daarna met een gelaagde verftechniek (vaak olieverf of tempera) zijn ingekleurd, is een zeldzaam en waardevol tijdsdocument van Limburgs naoorlogs vakmanschap.