Vanaf de jaren vijftig werden snelle, degelijk en onderhoudsarme platen van het type Glasal tegen gevels geplaatst. De van Glasalplaten van Eternit was een logische. Het waren “mooi” lichtgekleurde, strakke, gevelpanelen die modern oogden en tegen een stootje konden. De toplaag bestond uit een glas-email, die in honderden kleuren leverbaar was.

De platen werden netjes gemonteerd tegen de buitengevel en in sommige binnenruimtes gebruikt als wandafwerking. Ze waren hard, glad en makkelijk schoon te maken. Ideaal: weinig onderhoud, een frisse uitstraling, en bestand tegen het drukke dagelijks gebruik.

Wat niemand zag, was wat er in de platen zat verwerkt. Zoals veel vezelcementproducten uit die tijd bevatten Glasalplaten asbest. Het zat stevig gebonden in het materiaal, onzichtbaar en onopgemerkt. Zolang de platen heel bleven, vormden ze geen direct probleem.

Dezelfde platen werden tevens geleverd met gaten. Deze gaten waren in een vast stramien geboord. We treffen deze platen onder andere aan bij plenum-luchtbehandeling, als ventilatie plafondplaat, nabij radiatoren, als afwerking, en bij installaties die aan het oog moeten worden onttrokken, en ook ventilatie nodig hebben.

Foto’s: Stef Dierckx, Jean-Paul Engelen (meer foto’s volgen)