Dit schilderij vertelt een interessant verhaal over zowel de kunsthistorische traditie al ook over de geschiedenis van de afgebeelde locatie. Omdat het werk niet direct zichtbaar gesigneerd is aan de voorzijde, kunnen wij alleen iets afleiden uit de compositie, de techniek en de historische achtergrond van het stadsgezicht. Asbestcement, ook wel AC werd evenals doek en panelen vaker gebruikt om op te schilderen.

Dit zijn de belangrijkste aspecten die meer vertellen over dit kunstwerk:

Het middelpunt van het schilderij is de Grote Kerk van Overschie (tegenwoordig Rotterdam).

• De Toren: De opvallende kerktoren die wij hier zien, heeft een specifieke architectuur met een karakteristieke open lantaarn en spits. De middeleeuwse toren overleefde in 1899 een verwoestende kerkbrand. Toen de kerk tussen 1900 en 1901 werd herbouwd door architect Barend Hooijkaas jr., werd deze iconische toren exact in haar oude 16e-eeuwse glorie hersteld;
• Het Standpunt: De kunstenaar stond aan de overkant van de Delftse Schie. Dit specifieke doorkijkje — waarbij de daken van de dorpshuizen aan de Overschiesche Dorpsstraat trapsgewijs omhoog lopen richting de kerk — was een van de meest geliefde schilder locaties net buiten Rotterdam.

 

Het werk is representatief voor het Hollands Impressionisme (sterk beïnvloed door de Haagse School).

• Techniek: De schilder heeft gebruikgemaakt van een losse, trefzekere toets (plein-air techniek, oftewel het is buiten in de open lucht geschilderd). Zichtbaar door de weerspiegeling in het water en de bladeren van de bomen; dit zijn vlotte streken in plaats van fijn uitgewerkte details;
• Lichtval: Er is sprake van prachtig zomers, Hollands licht. De warme zon reflecteert fel op de oranje dakpannen, hetgeen een mooi contrast vormt met de koel blauwe lucht en het frisse groen van de natuur.

Dit specifieke kerkgezicht is door meerdere bekende meesters vastgelegd. De beroemde pre-impressionist Johan Barthold Jongkind maakte in 1866 een wereldberoemd schilderij vanuit nagenoeg dezelfde hoek. Later, rond de vroege 20e eeuw, hebben schilders als Edzard Koning en lokale meesters zoals P. van den Doel exact deze compositie vereeuwigd. Gezien de stijl, het gebruik van een AC-plaat en de beschadigde houten lijst, dateert dit werk zeer waarschijnlijk uit de eerste helft van de 20e eeuw (ca. 1910 – 1940).

foto: Harry Vonk

Het schilderij is gevat in een brede, karakteristieke houten paneellijst met een gouden binnenrand. Dit type robuuste, houten omlijsting werd in het begin van de 20e eeuw veel gebruikt om kleinschalige olieverfstudies een intiem en authentiek karakter te geven. Het paneel vertoont onderaan wat ouderdomssporen (beschadiging/fineerverlies), hetgeen bijdraagt aan de historische charme en de leeftijd van het object bevestigt.